قرن بیست وـــــــــفــاصـــلهـــــــ یکم

من وقت ندارم که بگویم ...

sushiyans — Thu, 30 Apr 2009 01:58:18 GMT

هرگز سخن تیزِ او را با کسی مگو!

* * *

نه برف ، نه تو

نه آتش و نه آذرخش

نه حتّا چکیدهی تاریخ خونین ِ نبرد ِ لبهای تو

با شراب

هیچ

هیچکدام نمی توانند بپوشانندش، بسوزانندش

ردّ ِ آن رویای سرخ را (که دیگر اکنون سپید شده)

داغ بود

میریخت

میسوخت

سبک شدهبودم با پلکهایی به سنگینی نگاههای ِ نکردهات

سست

سرد

سپید

و سرانجام آمد

(همو که همیشه شبها ( و گاهی هم روزها) می آمد،

بیآنکه چهرهاش را نشانم دهد،

میماند کنارم دمی و

میبردم دورتر از دستهایی که درد می کنند

و پشیمان میشد

ناگاه)

آمد آن زن

نشست کنارم و

نبضم را گرفت و

بُردم تا نزدیکهای همانجای دور

و پشیمان شدم

ناگاه؛

نبضم را کشیدم از زیر ناخنهایش

آخر من هنوز کارهای نکرده بسیار دارم

چشمهای ندیده و لبهای نبوسیده

دستهای نرسیده و پاهای ندویده

بسیار دارم

و دوستان نایافته هم

من برای خواب

من برای مرگ

وقت ندارم.

تا...

... شبی دیگر

* * *

تو هم

هرگزاهرگز

جاپای تند ِ تیغ را

با هیچ سرانگشتی درمیان مگذار.

...چون ابر در بهاران...

sushiyans — Fri, 10 Apr 2009 00:59:18 GMT

بهار

بهانه ی خوبی است برای گریستن

باران هم که شانه به شانه ات می لرزد

دیگر چه بهانه ای ؟

کسی درنخواهد یافت که

<<مرد هم گریه می کند گاهی که ...>>

بگذریم . . .

در آن «01» پادگان!!!

sushiyans — Mon, 23 Feb 2009 16:40:18 GMT

در آن پادگان

در پايِ ديوارهای ِ سيم خارداردار

هرگزاهرگز

شعرکي پيدا نکردم

دوماه

جز

کلاغي خيس و خشمناک و

خونین

از تندر و تبر و ارّه هایی که ازدندانهاشان برق می زد به چشمهایم و

خاموشی ...

و تفنگها و نارنجکهایی که به دروغ

تير و ترکش می گفتند به ماه بامدادی

و نیز نم نَمَکي از باران

بر شاخه های خَم و خام ِ کاجهای اخمالود ِ پادگان

که مرا هم - احمقانه - از خود میپنداشتند،

پنهانی(در جامه ی "استتار")

و سربازی تنومند تر از چنارهای برگریزان

در جست و جوی خون و خراشهای مشقی

برگ می زد پرهای کلاغ را که نم کشیده بود سوادش در باران واپسین روز

و چه اندازه ، - نمی دانم - حال می کرد کلاغ

در مشتهای نوازنده ی سربازی که به چنارها ی آنسوی پنجره می نگریست

کنار بخاری و ...

آری ... آری...

همینها

همین کاج و چنار و تندر و تیر و رگبار ابرها و آدمهای جنگی و ارّه های برقی

آذرخش حقیقی و آتش مجازی و خشاخشِ شاخه های پُرشکن ِ شکسته و

صدای تفنگ و پوتین و پاهای خسته ی سزبازان اجباری در پشت دیوارهای پادگان،

شعری اجباری است از خیابان که گوش کنی به گریه های استتار شده ی شاعرکی که

سر ِ پُستِ پاسداری سرِ پا می شاشد به دیوار درونی پادگان

همنوا با صدای شر شر شاش ِ سگها و گربه های که درک می کنند فشار ِ مثانه ی

سربازها و افسردگی شاعری را که پاس می دهد

کنار دیوار سرپوشیده از سیمهای خاردار ِ پادگان

و خوشا به حال سگها و گربه ها که آزادند از این سوی دیوار بلند و سیم خاردار تردد کنند

و برای دشمنان فرضی آنسوی دیوار و سیم خاردار پارس کنند ،

میو میو کنند،عشقبازی کنند ،

دشنام دهند و بروند، بیایند و ...

ولی این کلاغ چرا خیس و خونی است پای این دیوار خاردار

زیر این کاج بلند کنار یک چنار تنومند

روی سوزنهای برگ بر بستر مرگ

زیر پنجه های پهن و خشک ِ خیس ِ برگِ چنار

در این پادگان که همه چیز فریبا است

جز تندبار ِ باران و تندر و آتش ِ آذرخش و خشّاخش برگها

زیر پاها و پوتین های سربازی که شبهای پیش

شاعر بود و

اکنون

کلاغی به دست و تفنگی تهی-خشاب از تیر

به دوش و

سرنیزه ی کُند بر کمربند و ...

تیر می کشد در این برفسوز ِ بهمن ،پای راستش از پاشنه ی پوتین

تا کمربند و سرنیزه

تا بند تفنگ ِ بر دوشش

و تنها "راستی" در این پادگان

همین پای اوست

که بر برگهای کاج و چنار و چمن می خشد! در پی ِ کلاغی که پرید از فراز سر ِ او و دیوار تا...........

سیمهای خیس ِ خاردار

(شعربس!!! حالا باید سیگاری آتش بزنم و پر این کلاغ را بسوزانم

و تا داستانی دیگر و کلاغی دیگر، آتش بس.

* * *

کجایی آی سیمرغ!

من گرفتار گرگ-سگهای پادگان شده ام

کلاغ پر،

سیمرغ پر،

و من پرپرپر

و این مثانه ی لامذهب هم هی پُر می شود

باید بروم خالیش کنم در زندگی ِ ... .

پنجشنبه شبِ آدینه

روز یکم و شب دوم ِ اسپندماهِ از سال 1387 خورشیدی

پس نوشت: دو ماه آموزشی پایان یافت بی هیچ شعری بر کاغذی البته سراسر ِ سَرَم پر از شعر بود و نوک زبان بود ولی نمی آمد. همین که سوار اتوبوس تهران - اهواز شدم ، به ناگاهان آمد ولی نه قلمی بود نه کاغذی. به خانه رسیدم یک بند نوشتمش - اکنون بی هیچ دگرگونی در اینجا آوردمش. خوبی و بدی اش را به بزرگواری تان بخشایید برمن آشخور. با سپاس :سوشیانس ایرانی .

هفت روایت از مرگ من

sushiyans — Sun, 24 Aug 2008 23:33:18 GMT

برای خودم، که چندروز دیگر زاده خواهم شد .

۱:

رَگ

به

رَگ

آمده تا چهره چند زن

(که شاید مادرم؟ یا خواهرم؟!

و احتمالن معشو قم خواهد بود)

و دنباله دارد

تا

بازوی زنی زیر دندانهاش

تا

گونه های دختری که گل انداخته بر خاکی

۲:

گاهی شبها

(شاید پنجشنبه شبهای جمعه )

دختری که همیشه به انگشتانش می اندیشید

با همه ی ناخنهاش

از گونه هاش میگذرد

و خون به راه اندازد

تا خواب من بیاید

(و من دارم روی آب می خندم به ...)

۳:

چشمهای کدام زن

خندهای مرا بر آب خواهد دید / برهنه... برهنه؟

ناخنهای کدام دختر/ جای بوسه های مرا خواهد خراشید؟

و چه کسی نیمه ی سیب مرا گاز خواهد زد؟

۴:

این خونِ کیست

که رگ به رگ آمده ، می آید ،خواهد آمد ...

و دنباله دارد تا سرخی های دختری

که می آید به خواب خونالوده ی من

شبهای جمعه

و رختهایم و خوابهایم

و رختخوابم

هی خونآلود می شود؟

۵:

گاهی شبها

دختری

در من موهایش را می بُرد

نیمه ای سیب در دست/ لهیده، گاز زده

که نیمه ی دیگرش را

روی یکی از همین گورها پیدا کرده بود

هنگامی که نیمه سیب من از دهان مردی افتاد

(با جای دندانهاش رویش)

شما سیب مرا نخورده اید آقا! ا عمدا به اشتباه!

۶:

گیس بریده

در حلقه ی دیگر خواهد رقصید با

لاک تازه ی ِ ناخنهایش و..... عسل می چشاند؛

با رُژ گونه هایش و.....سیبی که سرانجام از دهان می افتد بر گوری

و دستی که حلقه می کشد بر کمرگاهش

و انگشتی که دایره می کشد بر پستانهایش

لب بر لب از عشقی که سینه به سینه آمده تا دهانی دیگر

و من دیگر به انگشتهایش نمی اندیشم

و دیگر به سیب نمی اندیشم

و دیگر هیچ به هیچ نمی اندیشم

و دیگر نمی اندیشم

۷:

دختر ، دوباره به ناخنهایش می اندیشد

و به انگشتهایش می اندیشد.

از بی خوابی ها...

sushiyans — Sun, 13 Jul 2008 04:14:18 GMT

من

امروز هم

تویِ دیروزمم

هنوز

تقویمَمَم؛ هر روزرویِ میزمَم

شبها پشت میزمَم تا روز.

روز

رختخوابمَم، پُرم از پیچ، از خم

پتویمَم،

.به خودم می پیچم.

* * *

آویزانم شبانروزان

میان ماه و خورشید ؛

آونگم، زنگوله ام

بر گردنمم

(یک زن گولم زد که سالهاست سماعم بر گردِ سرم اکنون)

حالا چقدر پلک پلک بزنم

بِپِلکم دور ِ خودم تا برگ بخورم تا فردای دیروز

آه که هنوز

امروز

دیروز است...

کو تا فردا

«چو فردا شود فکر فردا کنم»

امشبروز در چشمهام اشیاء زائد زیاد است:

این عکسِ تو روی میزم

که هی سیاه هی سفید هی تار می افتد روی چشم ِ چپت

که غلیظتر از قهوه ام نیست

و این برگ کاغذ از پیشانی ات بی خط تر، تر می شود از ته ِ فنجانی

که فال می گیرم

خطّم،

که دیگر خوب نمی نویسم

خودکارم

لای انگشتانم می سوزم

تا تَهِ سیگارم، تا فیلترم،

سرفه ام،

می پاشم خاکستر سیگار را بر چشمهام

و تارتر می شود شب

ومن خواب آلوده ترین ثانیه ام اکنون

* * *

بیا فوت کن

فوت کن توی چشمهایم

هی ساحره سیاهپوش!

دختر خوانده ی گندم و گوَن!

جن زده ام ، جنّی شده ام

مشت می کوبند اجنّه ، روی تخم چشمهام

بیا فوت کن...

فوت...فوت....

تهران- 6 بامداد 2۱ خرداد 1385

ویرایش: اهواز5 بامداد 2۱تیر 1387

دست - پا- انگشت

sushiyans — Sun, 18 May 2008 09:30:18 GMT

دست به دست شد

از دست رفت

افتاد به پا

* * *

کاشکی

دستِ کم

دست ِ چپش مال من بود

حتا به اندازه یک انگشتـ.......تر

sushiyans — Thu, 24 Apr 2008 08:32:18 GMT

دوسال از جوانمرگ شدن استادم " دکتر علی حسن پور" گذشت ولی هنوز باورم نمیشود .

نمی دانم دیگر چه بگویم جز اینکه:

زود بود ... بسیار زود ... نمی بایست می رفتی.

من ازشما پرسشها داشتم و

دردل ها بود که با شمابگویم

"ننه قِزی" ام هم رفت!

sushiyans — Mon, 21 Apr 2008 10:35:18 GMT

حالم هیچ خوش نیست هیچ

پیشانیم را ببوس مادربزرگ

باورم نمیشود که خودم پیکر ِ نزارت را در گور نهادم و کفنم شیر شد از اشکهایم

و چند تخته سنگ سنگین رویت تنت را پوشاند و خاک... حاک....

فانوس مزارت را هفت شب روشن نگه داشتم ... نترس "ننه قزی" هیچ خبری نیست

هرچه هست جایت بهتر از اینحا است ....

اینجا....زیر دستگاه دیالیز ... چه عذابی می کشیدی..

ننه قزی!

هنوز توی ِ خوابهایم می خندی

یاد بچیگیهایم می افتم که چُپق گلی ات را یواشکی برمی داشتم با کمی تنباکو

و .... هی سرفه... سرفه ... سرفه تا چشمهام سرخ می شد

می آمدی پشت دیوار و با خنده می گفتی.... راستی چه می گفتی ؟

یادم رفته ......... تنها صدای دورگه و بمِ خندهایت است که همیشه درگوشم ....

استکانی از چای همیشه دم کشیده ات

از بالِ تَشِ چاله می دادی و دوتا قند درشت کف دستم می گذاشتی و می گفتی :

"دا نکش ... خوو نی سیت"

و خودت دهسالی هست - یا باید بگویم " بود "ـر که سیگار و قلیان را ترک کردی...

برای چشمت ـ می گفتی ـ ضرر داره .

دلم برای بوی سیگار آغوشت خیلی تنگ شده و می بوسیدی رویم را و دستهایی پیر

و چروک و زمخت که هر از هر شیار زبرش، مهربانی بر گونه هایم می ترواید و

احساس زیبای اینکه کسی خیلی دوستم دارد .

دلم بدجوری هوات رو کرده

صدای خندهات ... حتا.... حتا صداهای ناله های آن چند روز پیش از مرگت که

نمیگذاشت خواب به چشمم برود و به جایش آشک می آمد ...

گفتی :دو روز دیگر بیشتر زنده نیستم. می میرم ..... و گریه کردم و آخرین حرفی که

به من زدی همیشه همراه با صدای لرزانت در گوشم زنگ می زند که گفتی:

- "" دایه مو هم انی میرُم و تو هم زینه نستیدی . آرمون ِ عروسیت امهنه به

دلم.... دلم خواست مین ِ عروسیت چاردستمالی بوازم ""

و آنگاه برایم " آهای گّل " می خواندی ... و دست می زدی

ننه جون! چه کنم که دل نوه ات از آن دست دلها نیست که به هر کرشمه ای یا

خنده ی هر چشمی برود با هر کسی .... نه .. من نمیتوانم دروغ بگویم که ...

و مدانم ... خوب مفهم اگر کسی به دروغ گوید که ...

نه ... من حالاحالاها باید تنها باشم. ولی قول می دهم اگر هر روزی کسی را یافتم

که عشق را می فهمید باهم اولین جا بیاییم کنار خاک تو. می دانم خوشحال

خواهی شد. اما ناراحت نشوی اگر سرانجام تنهای تنها بیایم کنارت بخوابم ...

شاید حجله ام را در گور بیارایند و همبستر خاک شوم ...تنها ... تنها ... تن...

آخر این روزها ( به قول شاملو)

دیگه دل مثل قدیم عاش و شیدا نمیشه

تو کتاب هم دیگه اونجور چیزا پیدا نمیشه

دلم بدجودی تنگه و گرفته این روزها .

تو که رفتی، دیگه هیچکس دوستم ندارد... یا بهتر است بگویم: "تو که نیستی

دیگر هیچ کس بهم نمی گوید " دوستت دارم"

کاش می ماندی و روزی هزاربار درچشماهت قطره چشمی میریختم .

کاشکی ... ولی باید رفت ... باور کن یک سر سوزن از مرگ نمیترسم... سالهاست

که نمی ترسم فقط دلم تنگ می شود برای دوستان و دوستاران..

نمیدانم چه مرگم است این روزها . که هی اشکم سرازی می شود و هی از مرگ و

مردن حرف می زنم و هی خواب تورا می بینم

بدرود ... بدرود مادربزرگ مهربان و خوش اخلاق و بذله گوی و خنده رویم.

*** *** ***

بیمارم........ ببوسیدم .....ببوسید.... ببوس ....

در روز يكم فروردين، فرَوَهر پاك كورش بزرگ، چشم به راه فرزندگان راستین خويش

sushiyans — Tue, 11 Mar 2008 00:49:18 GMT

در روز يكم فروردين، فرَوَهر پاك كورش بزرگ، چشم به

راه دختران و پسران راستين و پاك و ميزبان فرزندگان

ميهندوست خود است!!!

درود بر دوستان.

چهار- پنج ماهي مي شود كه به سبب گرفتاري نگارش پايان نامه ، هرگزا هرگز پا به درون

دنياي مجازي نگداشتم تا زودتر كارم را به پايان برسانم. و سرانجام دو روز پيش 19 اسفند،

ازپايان نامه كارشناسي ارشد م ( با موضوع " باستانگرايي در شعر امروز ايران") دفاع

كردم و نمره ي خوبي ( نوزده و نيم 5/19) گرفتم ..... نفسي از سر آسودگي كشيدم. بگذزريم ...

اينها را گفتم كه برخي دوستان گمان نكنند آنها را و شعر را و ايران را از ياد برده ام . هميشه به

يادهمه تان بودم ولي انديشه ام گرفتار و دلم گرفته ........ بود .

پيشاپيش به همه دوستان فرارسيدن سال چندهزارم؟! فرهنگي ايران

را شاد باش مي گويم ...

از همه دوستان ِ دوستار مي خواهم كه هنگام آغاز سال نو ايراني را

دركنار هم و در كنار فرَوَهرِ نيايِ بزرگمان " كورش هخامنشي" باشيم.

اين آگاهي را به همه ي دوستان بدهيد . چه از راه اينترنت‌ (وبلاگ و

پيامگذاري ... ) چه از راه تلفن (پيامك و ....) از راههاي ديگر.

پس يكديگر را در يكم فروردين در كنار كورش بزرگ خواهيم ديد.

چشم به راهتان هستم در كنارآرامگاه كورش بزرگ!

چشم به راه يكديگر باشيم.

دوستار شما دوستاران ميهنمان، ايران،

سوشيانس ايراني

sushiyans — Wed, 15 Aug 2007 09:21:49 GMT

وبلاگ ایران شناسی ما ــ البته فعلن فقط من( سوشیانس) تا سپس تر

دوستانی دیگرتر به گروه نویسندگان وبلاگ افزوده شوند ـــ را اندازی شد

با نوشتاری کوتاه در باره ی :

پارسوماش و انشان( یا مسجد سلیمان و ایذه کنونی)

خاستگاه نخستین خاندان هخامنش و زادگاه کورش بزرگ

نشانی وبلاگ:

http://iranshenakht.blogfa.com