تفسیر تن تو

 نمای نیمرخ چشمت :

نمک می پاشد   نم . . . نم . . . نم     به زخم ِ چشمم

پسته          که می خندد        شور

گونه ات  که دروغ می گوید به سپیده، سرخ می شود سیب

 ای ببوسمت !

نترس دختر !

من که قبلن گفته بودم " آدم نیستم "

آدم نیستم که از دنده ی چپ ، بیدارت کنم!

به جهنم          بهشت !

بهشت من

همان کنار دلتای سیاه ِ موهای توست وقتی پشت میکنی به من

من در مصبّ ِ سیاهرودهایت غرق ِ اندیشه های کفرآلودم

لبهات

     بُرش ِ عمودی ِ تپه ای از دورترین دورانهای زمین :

               سنگواره ی یک لاله

                    فسیل ِ یک دل

پستانهایت

         قلمه ای غریب از سوزش شقایق و یاس ِ سپید

                       ( سپیداری که میوه می دهی )

دو کندوی شیر و شهد

که تا باغ بهشت هم

پیامبران از آن می نوشند

پستانهایت آینه است ....  بازتاب ِ غروب ناف ِ تو

بینی ات تندیس ِ چکمه های فرشتگان و ژاندارک .

شانه هایت شیروانی خانه ای  در مزارع مازندران چه می کند که  از ناخنهای من می لرزد بر بام زیر ِ شیروانی برقص ! برقص !

ده انگشت دستانت

               فرجام ده جاده ی بن بست ِ تمام نوازشهای بَدَوی

                ( در تمام بن بستهای جهانت

                               من

                                          مرده ام )

رانهایت

       دو ستون ِ مرمرین ِ آستانه ی معبد ِ خدایی در زهدان ِ " زروان "

زانو بزن !

زانو بزن در برابر آبها !

هنگامی که لبهات خوش می نویسد وحی ِ آیه های خدایی خندان را :

             «« بغ ِ بزرگ است اهورا مزدا

               که این زمین بداد ، که زن بداد ،

               که آن آسمان بداد ، که مرد بداد ،

               که شادی بداد ،

               که شادی از برای مردم بداد . »»

                                   10 اسفند 1385