هرگز سخن تیزِ او را با کسی مگو!

                   *         *          *

نه برف ، نه تو

نه آتش  و  نه  آذرخش

نه حتّا چکیده­ی تاریخ خونین ِ نبرد ِ لبهای تو 

                                        با شراب

هیچ

هیچکدام نمی توانند بپوشانندش، بسوزانندش

ردّ ِ آن رویای سرخ  را  (که دیگر اکنون سپید شده)

داغ بود

می­ریخت

می­سوخت

سبک شده­بودم با پلکهایی به سنگینی نگاههای ِ نکرده­ات

سست

سرد

سپید

و سرانجام  آمد

   (همو که همیشه شبها ( و گاهی هم روزها) می آمد،

        بی­آن­که چهره­اش را نشانم دهد،

            می­ماند کنارم دمی و

           می­بردم دورتر از دستهایی که درد می کنند

              و پشیمان می­شد

                              ناگاه)

آمد آن  زن

نشست کنارم  و

نبضم را گرفت  و

 بُردم تا نزدیکهای همان­جای دور

 و پشیمان شدم

               ناگاه؛

 نبضم را کشیدم از زیر ناخنهایش

آخر من هنوز کارهای نکرده بسیار دارم

چشمهای ندیده  و لبهای نبوسیده

دستهای نرسیده و پاهای ندویده

بسیار دارم

و دوستان نایافته هم

من برای خواب

 من برای مرگ

وقت ندارم.

 و

تا...

         ... شبی دیگر

*             *            *   

 تو  هم

                        هرگزاهرگز

جاپای تند ِ تیغ را

با هیچ سرانگشتی درمیان مگذار.

بهار

بهانه ی خوبی است برای گریستن

باران هم که شانه به شانه ات می لرزد

دیگر چه بهانه ای ؟

 کسی  درنخواهد یافت که

           <<مرد هم  گریه می کند      گاهی که ...>>

بگذریم . . .

 پس نوشت: دو ماه آموزشی پایان یافت بی هیچ شعری بر کاغذی البته سراسر ِ سَرَم پر از شعر بود و نوک زبان بود ولی نمی آمد. همین که سوار اتوبوس تهران - اهواز شدم ، به ناگاهان آمد ولی نه قلمی بود نه کاغذی. به خانه رسیدم  یک بند نوشتمش - اکنون بی هیچ دگرگونی در اینجا آوردمش. خوبی و بدی اش را به بزرگواری تان بخشایید برمن آشخور. با سپاس  :سوشیانس ایرانی .

                برای خودم، که چندروز دیگر زاده خواهم شد .

۱:

  رَگ

    به

         رَگ

آمده تا چهره چند زن

(که شاید  مادرم؟ یا خواهرم؟!

و احتمالن معشو قم خواهد بود) 

و دنباله دارد

 تا

 بازوی زنی  زیر دندانهاش

تا

گونه های دختری  که گل انداخته بر خاکی

۲:

گاهی شبها

 (شاید پنجشنبه شبهای جمعه )

دختری  که همیشه به انگشتانش می اندیشید

با همه ی ناخنهاش

از  گونه هاش میگذرد  

و خون به راه اندازد

تا خواب من بیاید

(و من  دارم روی آب می خندم به ...)

۳:

چشمهای کدام  زن

خندهای مرا بر آب خواهد دید / برهنه... برهنه؟

ناخنهای کدام دختر/  جای بوسه های مرا خواهد خراشید؟

و چه کسی نیمه ی سیب مرا گاز خواهد زد؟

۴:

این خونِ کیست

 که رگ به رگ آمده ، می آید ،خواهد آمد ...

و دنباله دارد تا  سرخی های دختری

که  می آید به خواب خونالوده ی من

                             شبهای جمعه  

 و رختهایم و خوابهایم

و رختخوابم

هی خونآلود می شود؟

۵: 

گاهی شبها

دختری 

       در من موهایش را می بُرد

نیمه ای سیب در دست/ لهیده، گاز زده

که نیمه ی دیگرش را  

             روی  یکی از همین گورها  پیدا کرده بود

هنگامی که  نیمه سیب من از دهان  مردی افتاد 

                    (با جای دندانهاش رویش)

شما سیب مرا نخورده اید آقا! ا عمدا به اشتباه!

۶:

گیس بریده

در حلقه ی دیگر خواهد رقصید با

لاک تازه ی ِ ناخنهایش و..... عسل می  چشاند؛

 با رُژ گونه هایش و.....سیبی که سرانجام از دهان  می افتد بر گوری  

و دستی که حلقه می کشد بر کمرگاهش

و انگشتی که  دایره می کشد بر پستانهایش

لب بر لب از عشقی که سینه به سینه آمده تا دهانی دیگر    

و من دیگر به انگشتهایش نمی اندیشم

و دیگر به سیب نمی اندیشم

و دیگر هیچ به هیچ نمی اندیشم

و دیگر نمی اندیشم

۷:

 و

 دختر ، دوباره به ناخنهایش می اندیشد

و به انگشتهایش  می اندیشد.

من

امروز هم

تویِ دیروزمم

هنوز

تقویمَمَم؛ هر روزرویِ میزمَم

شبها پشت میزمَم تا روز.

روز

رختخوابمَم، پُرم از پیچ، از خم

پتویمَم،

.به خودم می پیچم.

* * *

آویزانم شبانروزان

میان ماه و خورشید ؛

آونگم،  زنگوله ام

                     بر گردنمم

(یک زن گولم زد که سالهاست سماعم بر گردِ سرم اکنون)

حالا چقدر پلک پلک بزنم

بِپِلکم دور ِ خودم تا برگ بخورم تا فردای دیروز

آه که هنوز

امروز

 دیروز است...

کو تا فردا

«چو فردا شود فکر فردا کنم»

امشبروز در چشمهام اشیاء زائد زیاد است:

این عکسِ تو روی میزم

که هی سیاه    هی سفید   هی تار می افتد روی چشم ِ چپت

که غلیظتر از قهوه ام نیست

و این برگ کاغذ از پیشانی ات بی خط تر، تر می شود از ته ِ فنجانی 

                                                   که فال می گیرم

خطّم،

 که دیگر خوب نمی نویسم

خودکارم

لای انگشتانم می سوزم

تا تَهِ سیگارم،   تا فیلترم،

سرفه ام،

می پاشم خاکستر سیگار را بر چشمهام

و تارتر می شود شب

ومن خواب آلوده ترین ثانیه ام اکنون

* * *

بیا فوت کن

فوت کن توی چشمهایم

هی ساحره سیاهپوش!

دختر خوانده ی گندم و گوَن!

جن زده ام ، جنّی شده ام

مشت می کوبند اجنّه ، روی تخم چشمهام

بیا فوت کن...

فوت...فوت....

تهران- 6 بامداد 2۱ خرداد 1385

ویرایش: اهواز5 بامداد 2۱تیر 1387

دست به دست شد

از دست رفت

افتاد به پا

*    *    *

کاشکی

                 دستِ کم

 دست ِ چپش  مال من بود

حتا به اندازه یک انگشتـ.......تر

ردّ ِ پا از من برگشته

من  دارم

            بیدار بیدار

                               می میرم

هنوز

دهانم

بوی ِ

شعر

می دهد !

من با پیرهن آستین کوتاه گریه کردم

ساعتم خوابید روی تو !!!

تفسیر تن تو

 نمای نیمرخ چشمت :

نمک می پاشد   نم . . . نم . . . نم     به زخم ِ چشمم

پسته          که می خندد        شور

گونه ات  که دروغ می گوید به سپیده، سرخ می شود سیب

 ای ببوسمت !

نترس دختر !

من که قبلن گفته بودم " آدم نیستم "

آدم نیستم که از دنده ی چپ ، بیدارت کنم!

به جهنم          بهشت !

بهشت من

همان کنار دلتای سیاه ِ موهای توست وقتی پشت میکنی به من

من در مصبّ ِ سیاهرودهایت غرق ِ اندیشه های کفرآلودم

لبهات

     بُرش ِ عمودی ِ تپه ای از دورترین دورانهای زمین :

               سنگواره ی یک لاله

                    فسیل ِ یک دل

پستانهایت

         قلمه ای غریب از سوزش شقایق و یاس ِ سپید

                       ( سپیداری که میوه می دهی )

دو کندوی شیر و شهد

که تا باغ بهشت هم

پیامبران از آن می نوشند

پستانهایت آینه است ....  بازتاب ِ غروب ناف ِ تو

بینی ات تندیس ِ چکمه های فرشتگان و ژاندارک .

شانه هایت شیروانی خانه ای  در مزارع مازندران چه می کند که  از ناخنهای من می لرزد بر بام زیر ِ شیروانی برقص ! برقص !

ده انگشت دستانت

               فرجام ده جاده ی بن بست ِ تمام نوازشهای بَدَوی

                ( در تمام بن بستهای جهانت

                               من

                                          مرده ام )

رانهایت

       دو ستون ِ مرمرین ِ آستانه ی معبد ِ خدایی در زهدان ِ " زروان "

زانو بزن !

زانو بزن در برابر آبها !

هنگامی که لبهات خوش می نویسد وحی ِ آیه های خدایی خندان را :

             «« بغ ِ بزرگ است اهورا مزدا

               که این زمین بداد ، که زن بداد ،

               که آن آسمان بداد ، که مرد بداد ،

               که شادی بداد ،

               که شادی از برای مردم بداد . »»

                                   10 اسفند 1385 

به بهترین دوست تمام این  بیست و شش سال زندگی ام  :

 مسعود بهروان  ( ابر شلوار پوش )

که مدتی است یونیفرم سربازی می پوشد ؛

و به یاد نخستین شب آشنایی مان

-  شبی که  که از گورستان ظهیر الدوله  باز می گشتیم  -

 آنجا که مزاز دو دست تازه ی جوان در باغچه ای سبز شده بودند .

 *****************************

یاد هست چقدر  تمرین  کردم بترکانم  این ترانه های تاول زده

یا  چه میدانم

 تاولهای ترانه زده  ی پُف کرده بر لب ِ خنده های لال  فلان سالهای لب ِ کارون

همین است که حالا بدجوری 

 به لکنت ِ  عــ ..... عــ ..... عــ ..... عــــــــــــشـــــــــــــق  افتاده ام 

حال دیگر به خودم هم پشت می کنم و

هی پشت سر ِ هم

هی سیگار  هی آه ... هی سیگار  هی آه ... هی سیگار  هی آه ...

خودت بیا به جای  ... های سطر بالا  یک چیزی ، فعلی بگذار

هی !

              ابر شلوار پوش !

شلوارت را پایین بکش و

از روی پل هوایی بشاش  روی آسفالت همان جایی که خودت میدانی !

من که حتّا یادم رفته

بغضهایم را  در پنجمین شنبه ی کدام گورستان ترکانده بوده ام

تو یادت نیست که شاید گرو ِ یک شیشه شراب گذاشته باشیم

یا پاکتی  « بهمن » که تمام شد برایت « اسفند » دود می کنم

 هی  !

                 اَبر ِ یونیفرم پوش  !

از گذشته که بگذریم

این بار اگر گذرم افتاد در گورستان

بَرَش نمیدارم آنقَدَر

که از قروچه ی دندان ِ بچه های گلفروش ِ  گرسنه یِ گورستان

بشکند سکوت سیب های هفت سین ِروی مزاری تر و  تازه

در قار قار ِ قاریان قبرستانی ِ منقار پشمالو

هی 

       ابر ِ یونیفرم پوش !

من و تو خیلی  زود دیر شدیم  

قبول کن که دیر بود که زود رسیدیم  به ...

آنها  ، زودشان  شد که کال  ماندند در ...

[ اینجا را بگذار به جای ... های بالا ، آنها  هرچه دلشان خواست بگذارند ]

من وتو که از گذشته هم گذشته ایم

 از این گذشته

من یکی که درگذشته ام

فقط حالا

کاشکی دسته ای گُل و گریه

بیایند

گواهی بدهند

به مرگ من

 *                 *             *

اما من که گورم را هم گم کرده ام !

   کاشان – بهمن 1382 خورشیدی 

با اندکی ویرایش و دستکاری  ، اسفند ۱۳۸۵ 

به : سعید سازش  

که  

   جنسش خورده شیشه داره / هیشکی اونو دوست نداره   

اما من دوستش دارم   

ساعت   قرار     بود .

ساعت      قرار نبود بخوابی روی ِ هشت و هرچند دم و دقیقه         که دیرت نکند نیایی !

تا دو لوی ِ خشت    خاک بشود         برود توی ِچشمهایم       خیس بخورد 

و عکس ِ شش در چهار تو     بدون رو سری     دوبرابر وارونه  شود      چهار صورت ِ تو 

                                                                                 بی بی ِ دل  !

حیف شد که من به فال ورق باور ندارم

وگرنه می بایست عاشقت شده باشم !

  اصفهان ـ ۱۰ اسفند ۸۵

تو را به نام کوچک  خودم صدا  بزن  !

بیدارم شو از خوابت !

ببرم همه ی خانه خالی های خدا را نشانم بدهم

بعد

اگر خواستی  ،      کمی هم گمم شو  !    

دستم را  ولی هرگز  از دست مده 

تا زود پیدایت شوم

 که می  ترسم  پَرهایت به  پایانم برسند  

که تاریکم بشوی

که سردت بشوم

کشته یِ مرده یِ خودت هستم

مرا به نام کوچک خودت صدا بزن

که من ابتدای تمام ِ اساطیرم

و انتهای همه ی حماسه ها            می میرم !

 خرداد ۸۵