هرگز سخن تیزِ او را با کسی مگو!

                   *         *          *

نه برف ، نه تو

نه آتش  و  نه  آذرخش

نه حتّا چکیده­ی تاریخ خونین ِ نبرد ِ لبهای تو 

                                        با شراب

هیچ

هیچکدام نمی توانند بپوشانندش، بسوزانندش

ردّ ِ آن رویای سرخ  را  (که دیگر اکنون سپید شده)

داغ بود

می­ریخت

می­سوخت

سبک شده­بودم با پلکهایی به سنگینی نگاههای ِ نکرده­ات

سست

سرد

سپید

و سرانجام  آمد

   (همو که همیشه شبها ( و گاهی هم روزها) می آمد،

        بی­آن­که چهره­اش را نشانم دهد،

            می­ماند کنارم دمی و

           می­بردم دورتر از دستهایی که درد می کنند

              و پشیمان می­شد

                              ناگاه)

آمد آن  زن

نشست کنارم  و

نبضم را گرفت  و

 بُردم تا نزدیکهای همان­جای دور

 و پشیمان شدم

               ناگاه؛

 نبضم را کشیدم از زیر ناخنهایش

آخر من هنوز کارهای نکرده بسیار دارم

چشمهای ندیده  و لبهای نبوسیده

دستهای نرسیده و پاهای ندویده

بسیار دارم

و دوستان نایافته هم

من برای خواب

 من برای مرگ

وقت ندارم.

 و

تا...

         ... شبی دیگر

*             *            *   

 تو  هم

                        هرگزاهرگز

جاپای تند ِ تیغ را

با هیچ سرانگشتی درمیان مگذار.