«امشب چه اندازه دلم میخواهد موهای نمدار بلندت را نوازش کنم، بو کنم و آرام آرام ببافم شان و در انتهایش گره کوچکی بزنم؛
ببافمشان از بالای گردن تا پایین کمرگاهت، و با هر گره در گره ، مهره به مهره ات را ، با لبهام ، بوسه به بوسه ، یکی یکی ؛ آرام آرام، لمس کنم با لبهام، با نوک انگشتهام ، بشمارمشان تا ... چشمهایم و چشمهایت خمار و خوابالود شود و... آرام دراز بکشی و آنگاه من رشته ی ستبر و بلند موهات را دور ِ گردنـم بپیچانم و آنقدر با فشار بکشم تا نفسم به شماره بیفند ، تا چشمهایم گشاد و گِرد و سرخ شود و خواب از سرم بپرد !
چرا؟
تو بگو چرا ؟
* * *
نخستین بار که شلاق دیدم و چند ضربه هم خوردم ، 17 ساله بودم، چقدر شبیه به یک رشته موی بافته شدهی خرمایی روشن بود با گرهی کوچک در نوکش، که انتهای جای شلاق بر کمرگاه را نیش میزند، زخم میکند و تا هفتهها جایاش می ماند، حتا وقتی که جای ضربه های شلاق بهبود یابد، جای ضربهی آن گرهگاه هنوز زخم است و حتا زخمش هم که بسته شود، جایاش تا همیشه در یادِ پوست تن خواهد ماند؛
چقدر به موهای بلندِ بافته ی تو می مانست با گرهی در پایاناش!
ــــــــــــــــــــ
ما
زود رسيديم؛
بر خاک افتاديم؛
زير پاها له شديم.
آنها
کال ماندند؛
جايشان همان بالاهاست،
نزديکتر به خدايشان!!!
ــــــــــــــــــــــــ
وقتی
عشق
سوء تفاهمی است
که با " متأسفم!" گفتنی،
فراموش می شود!
(شاملو)
خداحافظ خدابانوی ِ عشقم !
کشیدی خط چرا بر روی ِ عشقم؟
خداحافظ که تنها می روم من
به جایی دور در آنسوی ِ عشقم !
نیاری بر مزارم دسته ی ِ گل
فقط دستت... گل ِ خوشبوی ِ عشقم.
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
پی نوشت :
آینه / هذیان می گوید به من ،
ومیل ملیحی به مرگ / دارد مرا می کُشد این شبها !
دارد مرا به سوی گورستان می کِشد این روزها !
میخواهم تنها باشم یا شاید با تن ها باشم. نمیدانم.؟!
"تنهایی
تنهایی
تنهایی ی عریان "....
.......
ای بـبـوسـمـَـت !
چند مرگ / مانده به آغوشت ؟ ای بـمـیـرمَـت !
(به:سانتاالیشوا)
«ماری ماگدالین»!
من که این همه بی شام ،
این همه بی شراب،
منتظر شام آخر و خمیازه های مسیح /بر میز میزبانی
مصلوب ِ سلام ِ صبح شدم
تا تو به خواب اتاقم بیایی
آیا انتظار زیادی بود: روشنایی شبیه ِ شمعی
از چهاردهم چشمانت
برای شستن دستهایم
که شعری بنویسم
بی خط خوردگی شهاب شبگرد؟
"مریم ِ مجدلیه"!
مسیح تو منم
که روزی ازکرانه های کارون خواهم برخاست
«هامون» ، که در خواب خوش شنها خشکید
«کیانسه»، هم بیکرانه است؛
از اینجا تا سر ِ"جـُل جُـتـا"، راه درازی است،
بیا همینجا مرا نخل آویز کن!
-----------------------------------------
چرا تا می گویم:« دوستت دارم»
برهنه ام می کنی و
گونه ات را می گذاری رو ی قلبم و
آرام، نوازش می کنی سینه ام را و
یکی یکی
دنده هایم را می شماری
که ببوسی آیا از سوی چپش ،یکی کم است یا نه!؟!
چند بار بگویمت:
«من
بچه ی آدم
نیستم.»
باور نمی کنی؟
بیا با لب هایت
دندان هایم را
بشمار و
تا هی یکی کم بیاری و
دوبار از نو بشماری و
باز یکی کم بیاوری و ... !
* * *
با همان نخستین بوسه ات
دندان عقلم را از بیخ کنده ام «نائیریکا» !
ــــــــــــــــــــــــــــــ
9 فروردین/ 1390/ساعت 9بامداد
[شاعری گمنام در خیابانهای شرجی شهری،
کنار رودخانه ای پر از فاضلاب ، راه میرود،
تنها، سر در گریبان،
زمین را می نگرد و با خود زمزمه میکند: ]
نیمهی سیبِ مرا خورده کسی .
آبرویِ عشق را برده کسی .
لابه لای دفترم مرده کسی.
[ناگاه بوی سیبی سرخ، زمزمهاش را، فریاد میکند : ]
- هی آقا! ببخشید !
شما نیمهی سیب مرا نخوردهاید ، عمدن ، به اشتباه ؟
جای دندانهای کرم خوردهی شما بدجوری زرد می زند روی لبهایش!
- اتفاق است پیشمیآید.
[و آقا ، سیب در دست می خزد]
مادر سفره ی هفت سین را میچیند.
و سین ِ هشتم :
چه سرخ است صورت ِ پدر !
این شعر کوتاه، نخستین شعری بود که توی این وبلاگ گذاشتم (در فروردین 1385) پس از آن که از پرشینبلاگ به اینجا اومدم و می خواهم هرسال نو، از نو بگذارمش به خاطر ِ شریف ِ پدرانی که در این نوروها و روزهای نو، صورتشان را با سیلی سرخ نگه میدارند ، تا سرخ نشوند از شرم ِ بیچیزی و ناداری و تهیدستی، پیش خانواده و خویشاوندان! به ویژه امسال با احذف یارانهها و بیداد ِ گرانی! :-(
1)
می آیند
می روند
نمی مانند
چهره ها را می گویم
و چشمهایی که دیگر مرا نمی زنند
* * *
تو اگر نروی
اگر تو بمانی
تو اگر درخت شوی
من آب می شوم
تا تاب نخورم گرد تو
(روان می شوم زیر ِ تو)
2)
تو را که دیدم.
قبله ام به باد رفت و
نمازم شکست.
تشنه تشنه شعر خواندم
برای خدابانویی که بر آب می گریست
و رفتم
خندان خندان بر آب
* * *
3)
من
فصل می شوم
میان نیلوفر و انگشت.
لب بر مُهر ِ لبت
من
نماز ِ شب موهاي ِ بلندت را
آنقدر
به درازا مي کشانم هرشب
تا اذان ِ بوسه ي صبح
به افق ِ چشمانت :
"الله اکبر" !
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
پي نوشت:
۱- حافظ گفت:
شب قدري اينچنين عزيز و شريف با تو تا سحر خفتنم هوس است!
۲-وباز همو گفته:
آن شب قدري که گويند اهل خلوت، امشب است
يا رب! اين تاثير دولت از کدامين کوکب است!
۳-سهراب سپهري نيز گفت:
من نمازم را وقتي مي خوانم /که اذانش را، باد گفته باشد سر ِ گلدسته ي سرو
من نمازم را پي ِ "تکبيرة الاحرام" علف مي خوانم / پي" قد قامت" موچ ...
۴- شهيار قنبري نيز گفته :
من نمازم تو رو هر روز ديدنه! از لبت "دوسِت دارم " شنيدنه!
۵-اديبان ِ پيشينيان گفته اند :
زيباترين شعر، دروغ ترين اش است و دروغ ترين اش، زيباترين اش !
(برگردان اين سخن در ادبيات کهن است که
" الشّعرُ احسنهُ اکذبه و اکذبهُ احسنهُ ")
برآيند پي نوشت ها: جدي نگيريد! باور نکنيد! نه اينو و نه شعرهايي مانند اين که صحنه هاي سزاور قيچي دارند!
به جان "آنيما" که تا در جهان بوده ام / به بوس، دامن ِ لب نيالوده ام!
(نظامي گفته:
به يزدان که تا در جهان بوده ام به مِي دامن ِ لب نيالوده ام
ته نوشت: به کسي چه ربطي داره اصلن که من چون به خلوت مي پرم آن کار ديگر مي کنم ؟ که روزا چيکار مي کنم چه برسه به شبها!؟ اينها رو تنها براي آرامش "آنيما"يم گفتم، وگرنه ... .
های!
به گواهی ِ کدام نامه
با سیاهی این جامه
جریمه می کنی مرا؟
من که از دوازدهم- سیزدهم همان جامه ي کاغذینم که سپیده زدی
( تو را به فریاد خواستهام ،تنها نامت را درست نمیدانستم )
تا هفده برگ پی در پی
شاعر بودم و زیبا ، فصیح و شیوا و شرماگین
پر از بلاغت برجستهی پستانهایت
و در این پیراهنی که در می آورم از تنم
تنها یک سطر مانده به رسیدن دستهایم به بلوغ پستانهایت
(دستِ کم در همین شعرکه دیگر نامت را هم ، درست، یاد گرفته ام :)
که چه می کوبد دلدل ِ دل تو در سیسیسینهی من
اکنون من از جای ِکدام پای ِِ کی،
پیدا کنم پاسخ ِ این همه پرسش را
که آیا جای ِ پای ِ دختری است
که در آخرین اتوبوسی که از این جا وزید
به باد رفت؟
جا ماند !؟
یا در ایستگاه یکیمانده به دریا
پنهان ، پشت باد
برهنهی برهنه
از مادر زاده
گوش به باد و
چشم ِ به دیدار ندیده ی من دوخته
تا برایش پیراهن شبی نو از روز
ارمغان بیاورم؟
و پیاده به سوی دریا می رود
29 اسفند 1388
هرگز سخن تیزِ او را با کسی مگو!
* * *
نه برف ، نه تو
نه آتش و نه آذرخش
نه حتّا چکیدهی تاریخ خونین ِ نبرد ِ لبهای تو
با شراب
هیچ
هیچکدام نمی توانند بپوشانندش، بسوزانندش
ردّ ِ آن رویای سرخ را (که دیگر اکنون سپید شده)
داغ بود
میریخت
میسوخت
سبک شدهبودم با پلکهایی به سنگینی نگاههای ِ نکردهات
سست
سرد
سپید
و سرانجام آمد
(همو که همیشه شبها ( و گاهی هم روزها) می آمد،
بیآنکه چهرهاش را نشانم دهد،
میماند کنارم دمی و
میبردم دورتر از دستهایی که درد می کنند
و پشیمان میشد
ناگاه)
آمد آن زن
نشست کنارم و
نبضم را گرفت و
بُردم تا نزدیکهای همانجای دور
و پشیمان شدم
ناگاه؛
نبضم را کشیدم از زیر ناخنهایش
آخر من هنوز کارهای نکرده بسیار دارم
چشمهای ندیده و لبهای نبوسیده
دستهای نرسیده و پاهای ندویده
بسیار دارم
و دوستان نایافته هم
من برای خواب
من برای مرگ
وقت ندارم.
و
تا...
... شبی دیگر
* * *
تو هم
هرگزاهرگز
جاپای تند ِ تیغ را
با هیچ سرانگشتی درمیان مگذار.
بهار
بهانه ی خوبی است برای گریستن
باران هم که شانه به شانه ات می لرزد
دیگر چه بهانه ای ؟
کسی درنخواهد یافت که
<<مرد هم گریه می کند گاهی که ...>>
بگذریم . . .
در آن پادگان
در پايِ ديوارهای ِ سيم خارداردار
هرگزاهرگز
شعرکي پيدا نکردم
دوماه
جز
کلاغي خيس و خشمناک و
خونین
از تندر و تبر و ارّه هایی که ازدندانهاشان برق می زد به چشمهایم و
خاموشی ...
و تفنگها و نارنجکهایی که به دروغ
تير و ترکش می گفتند به ماه بامدادی
و نیز نم نَمَکي از باران
بر شاخه های خَم و خام ِ کاجهای اخمالود ِ پادگان
که مرا هم - احمقانه - از خود میپنداشتند،
پنهانی(در جامه ی "استتار")
و سربازی تنومند تر از چنارهای برگریزان
در جست و جوی خون و خراشهای مشقی
برگ می زد پرهای کلاغ را که نم کشیده بود سوادش در باران واپسین روز
و چه اندازه ، - نمی دانم - حال می کرد کلاغ
در مشتهای نوازنده ی سربازی که به چنارها ی آنسوی پنجره می نگریست
کنار بخاری و ...
آری ... آری...
همینها
همین کاج و چنار و تندر و تیر و رگبار ابرها و آدمهای جنگی و ارّه های برقی
آذرخش حقیقی و آتش مجازی و خشاخشِ شاخه های پُرشکن ِ شکسته و
صدای تفنگ و پوتین و پاهای خسته ی سزبازان اجباری در پشت دیوارهای پادگان،
شعری اجباری است از خیابان که گوش کنی به گریه های استتار شده ی شاعرکی که
سر ِ پُستِ پاسداری سرِ پا می شاشد به دیوار درونی پادگان
همنوا با صدای شر شر شاش ِ سگها و گربه های که درک می کنند فشار ِ مثانه ی
سربازها و افسردگی شاعری را که پاس می دهد
کنار دیوار سرپوشیده از سیمهای خاردار ِ پادگان
و خوشا به حال سگها و گربه ها که آزادند از این سوی دیوار بلند و سیم خاردار تردد کنند
و برای دشمنان فرضی آنسوی دیوار و سیم خاردار پارس کنند ،
میو میو کنند،عشقبازی کنند ،
دشنام دهند و بروند، بیایند و ...
ولی این کلاغ چرا خیس و خونی است پای این دیوار خاردار
زیر این کاج بلند کنار یک چنار تنومند
روی سوزنهای برگ بر بستر مرگ
زیر پنجه های پهن و خشک ِ خیس ِ برگِ چنار
در این پادگان که همه چیز فریبا است
جز تندبار ِ باران و تندر و آتش ِ آذرخش و خشّاخش برگها
زیر پاها و پوتین های سربازی که شبهای پیش
شاعر بود و
اکنون
کلاغی به دست و تفنگی تهی-خشاب از تیر
به دوش و
سرنیزه ی کُند بر کمربند و ...
تیر می کشد در این برفسوز ِ بهمن ،پای راستش از پاشنه ی پوتین
تا کمربند و سرنیزه
تا بند تفنگ ِ بر دوشش
و تنها "راستی" در این پادگان
همین پای اوست
که بر برگهای کاج و چنار و چمن می خشد! در پی ِ کلاغی که پرید از فراز سر ِ او و دیوار تا...........
سیمهای خیس ِ خاردار
**
(شعربس!!! حالا باید سیگاری آتش بزنم و پر این کلاغ را بسوزانم
و تا داستانی دیگر و کلاغی دیگر، آتش بس.
* * *
کجایی آی سیمرغ!
من گرفتار گرگ-سگهای پادگان شده ام
کلاغ پر،
سیمرغ پر،
و من پرپرپر
و این مثانه ی لامذهب هم هی پُر می شود
باید بروم خالیش کنم در زندگی ِ ... .
پنجشنبه شبِ آدینه
روز یکم و شب دوم ِ اسپندماهِ از سال 1387 خورشیدی
پس نوشت: دو ماه آموزشی پایان یافت بی هیچ شعری بر کاغذی البته سراسر ِ سَرَم پر از شعر بود و نوک زبان بود ولی نمی آمد. همین که سوار اتوبوس تهران - اهواز شدم ، به ناگاهان آمد ولی نه قلمی بود نه کاغذی. به خانه رسیدم یک بند نوشتمش - اکنون بی هیچ دگرگونی در اینجا آوردمش. خوبی و بدی اش را به بزرگواری تان بخشایید برمن آشخور. با سپاس :سوشیانس ایرانی .
برای خودم، که چندروز دیگر زاده خواهم شد .
۱:
رَگ
به
رَگ
آمده تا چهره چند زن
(که شاید مادرم؟ یا خواهرم؟!
و احتمالن معشو قم خواهد بود)
و دنباله دارد
تا
بازوی زنی زیر دندانهاش
تا
گونه های دختری که گل انداخته بر خاکی
۲:
گاهی شبها
(شاید پنجشنبه شبهای جمعه )
دختری که همیشه به انگشتانش می اندیشید
با همه ی ناخنهاش
از گونه هاش میگذرد
و خون به راه اندازد
تا خواب من بیاید
(و من دارم روی آب می خندم به ...)
۳:
چشمهای کدام زن
خندهای مرا بر آب خواهد دید / برهنه... برهنه؟
ناخنهای کدام دختر/ جای بوسه های مرا خواهد خراشید؟
و چه کسی نیمه ی سیب مرا گاز خواهد زد؟
۴:
این خونِ کیست
که رگ به رگ آمده ، می آید ،خواهد آمد ...
و دنباله دارد تا سرخی های دختری
که می آید به خواب خونالوده ی من
شبهای جمعه
و رختهایم و خوابهایم
و رختخوابم
هی خونآلود می شود؟
۵:
گاهی شبها
دختری
در من موهایش را می بُرد
نیمه ای سیب در دست/ لهیده، گاز زده
که نیمه ی دیگرش را
روی یکی از همین گورها پیدا کرده بود
هنگامی که نیمه سیب من از دهان مردی افتاد
(با جای دندانهاش رویش)
شما سیب مرا نخورده اید آقا! ا عمدا به اشتباه!
۶:
گیس بریده
در حلقه ی دیگر خواهد رقصید با
لاک تازه ی ِ ناخنهایش و..... عسل می چشاند؛
با رُژ گونه هایش و.....سیبی که سرانجام از دهان می افتد بر گوری
و دستی که حلقه می کشد بر کمرگاهش
و انگشتی که دایره می کشد بر پستانهایش
لب بر لب از عشقی که سینه به سینه آمده تا دهانی دیگر
و من دیگر به انگشتهایش نمی اندیشم
و دیگر به سیب نمی اندیشم
و دیگر هیچ به هیچ نمی اندیشم
و دیگر نمی اندیشم
۷:
و
دختر ، دوباره به ناخنهایش می اندیشد
و به انگشتهایش می اندیشد.
به تبسم به خاطر تو ...!
من
امروز هم
تویِ دیروزمَم
هنوز
تقویمَمَم؛ هر روز رویِ میزمَم
شب
صندلیـمَم ، پشت ِ میزمَم تا روز.
روز
رختخوابمَم، پُرم از پیچ، از خم، از خمیازه
پتویمَم،
.به خودم می پیچم.
* * *
آویزانم شبانروزان
میان ماه و خورشید ؛
آونگم، زنگولهام
بر گردنمَم
(یک زن گولم زد به گندم که سالهاست سماعم بر گردِ سرم اکنون)
حالا چقدر پلکپلک بزنم
بِـپِــلـکم دُوْر ِ خودم تا برگ بخورم تا فردای دیروز
آه که هنوز
امروز
دیروز است...
× × ×
امشبـــروز در چشمهام، اشیاء ِ زائد، زیاد است:
این عکسِ تو روی میزم
که هی سیاه هی سفید هی تار می افتد روی چشم ِ چپت
که غلیظتر از قهوه ام نیست
و این برگ ِ کاغذ از پیشانی ات بی خط تر، تر می شود از ته ِ فنجانی
که فال می گیرم
خطـمَـم،
که دیگر خوب نمی نویسم
خودکارمَم
لای انگشتانم می سوزم
تا تَهِ سیگارم، تا فیلترم،
سرفه ام،
می پاشم خاکستر سیگار را بر چشمهام
و تارتر می شود شب
ومن خواب آلوده ترین ثانیه ام اکنون
* * *
بیا فوت کن
فوت کن توی چشمهایم
هی ساحره سیاهپوش!
دختر خوانده ی گندم و گوَن!
جن زده ام ، جنّی شده ام
مشت می کوبند اجنّه ، روی تخم چشمهام
بیا فوت کن...
فوت کن...فوت....
تهران- 6 بامداد 2۱ خرداد 1385
ویرایش: اهواز5 بامداد 2۱تیر 1387
دست به دست شد
از دست رفت
افتاد به پا
* * *
کاشکی
دستِ کم
دست ِ چپش مال من بود
حتا به اندازه یک انگشتـ.......تر
دوسال از جوانمرگ شدن استادم " دکتر علی حسن پور" گذشت ولی هنوز باورم نمیشود .
نمی دانم دیگر چه بگویم جز اینکه:
زود بود ... بسیار زود ... نمی بایست می رفتی.
من ازشما پرسشها داشتم و
دردل ها بود که با شمابگویم
حالم هیچ خوش نیست هیچ
پیشانیم را ببوس مادربزرگ
باورم نمیشود که خودم پیکر ِ نزارت را در گور نهادم و کفنم شیر شد از اشکهایم
و چند تخته سنگ سنگین رویت تنت را پوشاند و خاک... حاک....
فانوس مزارت را هفت شب روشن نگه داشتم ... نترس "ننه قزی" هیچ خبری نیست
هرچه هست جایت بهتر از اینحا است ....
اینجا....زیر دستگاه دیالیز ... چه عذابی می کشیدی..
ننه قزی!
هنوز توی ِ خوابهایم می خندی
یاد بچیگیهایم می افتم که چُپق گلی ات را یواشکی برمی داشتم با کمی تنباکو
و .... هی سرفه... سرفه ... سرفه تا چشمهام سرخ می شد
می آمدی پشت دیوار و با خنده می گفتی.... راستی چه می گفتی ؟
یادم رفته ......... تنها صدای دورگه و بمِ خندهایت است که همیشه درگوشم ....
استکانی از چای همیشه دم کشیده ات
از بالِ تَشِ چاله می دادی و دوتا قند درشت کف دستم می گذاشتی و می گفتی :
"دا نکش ... خوو نی سیت"
و خودت دهسالی هست - یا باید بگویم " بود "ـر که سیگار و قلیان را ترک کردی...
برای چشمت ـ می گفتی ـ ضرر داره .
دلم برای بوی سیگار آغوشت خیلی تنگ شده و می بوسیدی رویم را و دستهایی پیر
و چروک و زمخت که هر از هر شیار زبرش، مهربانی بر گونه هایم می ترواید و
احساس زیبای اینکه کسی خیلی دوستم دارد .
دلم بدجوری هوات رو کرده
صدای خندهات ... حتا.... حتا صداهای ناله های آن چند روز پیش از مرگت که
نمیگذاشت خواب به چشمم برود و به جایش آشک می آمد ...
گفتی :دو روز دیگر بیشتر زنده نیستم. می میرم ..... و گریه کردم و آخرین حرفی که
به من زدی همیشه همراه با صدای لرزانت در گوشم زنگ می زند که گفتی:
- "" دایه مو هم انی میرُم و تو هم زینه نستیدی . آرمون ِ عروسیت امهنه به
دلم.... دلم خواست مین ِ عروسیت چاردستمالی بوازم ""
و آنگاه برایم " آهای گّل " می خواندی ... و دست می زدی
ننه جون! چه کنم که دل نوه ات از آن دست دلها نیست که به هر کرشمه ای یا
خنده ی هر چشمی برود با هر کسی .... نه .. من نمیتوانم دروغ بگویم که ...
و مدانم ... خوب مفهم اگر کسی به دروغ گوید که ...
نه ... من حالاحالاها باید تنها باشم. ولی قول می دهم اگر هر روزی کسی را یافتم
که عشق را می فهمید باهم اولین جا بیاییم کنار خاک تو. می دانم خوشحال
خواهی شد. اما ناراحت نشوی اگر سرانجام تنهای تنها بیایم کنارت بخوابم ...
شاید حجله ام را در گور بیارایند و همبستر خاک شوم ...تنها ... تنها ... تن...
آخر این روزها ( به قول شاملو)
دیگه دل مثل قدیم عاش و شیدا نمیشه
تو کتاب هم دیگه اونجور چیزا پیدا نمیشه
دلم بدجودی تنگه و گرفته این روزها .
تو که رفتی، دیگه هیچکس دوستم ندارد... یا بهتر است بگویم: "تو که نیستی
دیگر هیچ کس بهم نمی گوید " دوستت دارم"
کاش می ماندی و روزی هزاربار درچشماهت قطره چشمی میریختم .
کاشکی ... ولی باید رفت ... باور کن یک سر سوزن از مرگ نمیترسم... سالهاست
که نمی ترسم فقط دلم تنگ می شود برای دوستان و دوستاران..
نمیدانم چه مرگم است این روزها . که هی اشکم سرازی می شود و هی از مرگ و
مردن حرف می زنم و هی خواب تورا می بینم
بدرود ... بدرود مادربزرگ مهربان و خوش اخلاق و بذله گوی و خنده رویم.
*** *** ***
بیمارم........ ببوسیدم .....ببوسید.... ببوس ....
در روز يكم فروردين، فرَوَهر پاك كورش بزرگ، چشم به
راه دختران و پسران راستين و پاك و ميزبان فرزندگان
ميهندوست خود است!!!
درود بر دوستان.
چهار- پنج ماهي مي شود كه به سبب گرفتاري نگارش پايان نامه ، هرگزا هرگز پا به درون
دنياي مجازي نگداشتم تا زودتر كارم را به پايان برسانم. و سرانجام دو روز پيش 19 اسفند،
ازپايان نامه كارشناسي ارشد م ( با موضوع " باستانگرايي در شعر امروز ايران") دفاع
كردم و نمره ي خوبي ( نوزده و نيم 5/19) گرفتم ..... نفسي از سر آسودگي كشيدم. بگذزريم ...
اينها را گفتم كه برخي دوستان گمان نكنند آنها را و شعر را و ايران را از ياد برده ام . هميشه به
يادهمه تان بودم ولي انديشه ام گرفتار و دلم گرفته ........ بود .
پيشاپيش به همه دوستان فرارسيدن سال چندهزارم؟! فرهنگي ايران
را شاد باش مي گويم ...
و
از همه دوستان ِ دوستار مي خواهم كه هنگام آغاز سال نو ايراني را
دركنار هم و در كنار فرَوَهرِ نيايِ بزرگمان " كورش هخامنشي" باشيم.
اين آگاهي را به همه ي دوستان بدهيد . چه از راه اينترنت (وبلاگ و
پيامگذاري ... ) چه از راه تلفن (پيامك و ....) از راههاي ديگر.
پس يكديگر را در يكم فروردين در كنار كورش بزرگ خواهيم ديد.
چشم به راهتان هستم در كنارآرامگاه كورش بزرگ!
چشم به راه يكديگر باشيم.
دوستار شما دوستاران ميهنمان، ايران،
سوشيانس ايراني
دوستانی دیگرتر به گروه نویسندگان وبلاگ افزوده شوند ـــ را اندازی شد
با نوشتاری کوتاه در باره ی :
پارسوماش و انشان( یا مسجد سلیمان و ایذه کنونی)
خاستگاه نخستین خاندان هخامنش و زادگاه کورش بزرگ
نشانی وبلاگ:
